BRUSSEL – Na de commotie over de uitspraken van minister van Pensioenen Jan Jambon, die liet vallen dat vrouwen zich moeten aanpassen en evenveel moeten werken voor hetzelfde pensioen, wordt er nu een hand uitgereikt vanuit een onverwachte hoek: de Vlaamse man. Zij zijn bereid zich wél aan te passen als de politiek toch niets doet.
Een groeiende groep echtgenoten is het beu dat zij al jaren veroordeeld zijn tot de ratrace, terwijl hun partners zich mogen uitleven in de ‘creatieve oase’ van het huishouden. En dan is er Franky, een alleenstaande man uit de kempen die net vandaag 36 is geworden, driedubbele shiften draait en helemaal geen tijd heeft om te klagen.
Matriarchaat van het huishouden
Mannen willen ook die adrenalinekick voelen wanneer de collect&go-bestelling net niet volledig is en je moet improviseren met een courgette.
“Het was al jaren pure discriminatie,” zucht Jean-Pierre (44), die momenteel tegen zijn zin een dertiende maand aan het verdienen is. “Terwijl ik hier in een kantoor zit te strijden met een haperende kopieermachine en mijn directrice, die wel carrière wilde maken, me afblaft, mag mijn vrouw thuis in alle rust de ontstopper in de gootsteen kappen. De fysieke bevrediging van een ontstoppingsklus? Die kans wordt mij ontnomen door het matriarchaat van het huishouden.”
Mannen zijn jaloers op de onbetaalde shift
De onvrede zit diep, maar de wil om de rollen om te draaien is nog dieper. Waar sociologen spreken over de ‘dubbele shift’ van de vrouw, zien het gros van de Vlaamse mannen vooral een gemiste kans op mindfulness en zingeving.
“Veel vrouwen klagen dat de onbetaalde zorgtaken vaak bij hen terechtkomen, maar staan niet stil bij de therapeutische waarde die de was doen met zich meebrengt.”
“Het sorteren van kledij op kleur en textuur is de ultieme vorm van ‘zen zén’. Maar ook de pamper van de bompa of de baby verversen is iets waar mannen in kunnen uitblinken, al is concurreren met moederliefde niet evident. Geef ons toch die kans? Wij mannen worden ondertussen gereduceerd tot zielloze geldmachines die alleen maar moeten werken. Als we eenmaal thuiskomen krijgen we onze bak nog eens vol van onze vrouw ook. Waar is onze emancipatie?” Verklaart een oververmoeide Andy Peelman die sinds kort zijn exclusiviteitscontract bij VTM is kwijtgespeeld nadat bleek dat hij eigenlijk niet echt “werkte”.
De historische boemerang;
“Eerst zagen om te mogen werken, nu bleiten dat het moet?”
Ook al reiken nu massaal veel mannen de hand uit, om het omgedraaid te doen. Natuurlijk blijven enkele Boomers, en sinds kort ook de Gen-Z’ers, lastig doen. Ze zijn er helemaal klaar mee.
Jarenlang hebben ze het moeten aanhoren; de vrouw moest en zou uit de keuken, de werkvloer op en carrière maken. Maar nu minister Jambon zegt dat ze voor hun pensioen ook effectief die uren moeten kloppen, is het kot plots te klein.
“Ze hebben de glazen plafonds zelf aan diggelen geslagen, maar nu het binnen begint te regenen, beginnen ze weer te twijfelen,” foetert Luc (54) met zijn voeten op de salontafel terwijl hij van zijn Duvel nipt, zoon Noah (21) en net terug van een dagje les skippen knikt duchtig mee. “Decennialang was het huishouden een gevangenis en carrière maken ‘de bevrijding’. Nu de deur van de cel wagenwijd openstaat en er een prijskaartje van veertig uur per week aan hangt, willen ze plots terug naar de tijd van de schort en de patattenscheller.”
De driedubbele shift van Franky
En dan is er Franky. Géén onnozel manneke maar een alleenstaande, trouwe lezer van ZotteRos.be, voltijds aan de bak als technieker in de muzieksector en thuis ook nog eens de trotse eigenaar van een stapel (af)was die bijna zo hoog reikt als zijn ambities.
“Ik draai die driedubbele shift elke dag in mijn eentje,” grijnst hij terwijl hij een flightcase gevuld met zware multi-kabel dichtgooit. “Overdag kabels trekken en PA’s stacken tot mijn rug kraakt, ’s avonds ga ik onderbetaald wat egotrippers hun mix finetunen en ’s nachts thuis nog eens de strijk doen en de wc schrobben voor mijn situationship langskomt voor een verzetje.”
Mannen als Franky hebben geen tijd om op Instagram te zagen over de ‘mentale belasting’ van een stofzuiger of de historische schuld van het pat- of matriarchaat. Hij heeft gewoon werk te doen. Terwijl de rest kibbelt over wie de vuilbak buiten zet, heeft hij de zijne al drie keer geleegd én een nieuw zakje gestoken. Zonder applaus, zonder pensioenstatuut en vooral: zonder dat gebleit of gezever uit de wetstraat.
