BRUSSEL – Terwijl scholieren de afgelopen week nog best fris waren, geven heel wat leerkrachten toe dat ze er nu al compleet doorzitten. “Na twee maanden verplicht uitrusten, ben ik uitgeput,” klinkt het bij één van hen.
Vakantie als topsport
Volgens onderwijskoepels onderschat de samenleving hoe zwaar een zomervakantie voor leerkrachten kan zijn.
“BBQ’s, citytrips, festivals, twee maanden sociale verplichtingen – dat hakt er harder in dan een trimester vol wiskundelessen,” zegt een directielid.
En dan zijn er nog de kinderen thuis.
“Onze Lucas zit zowel bij de Chiro als de Scouts, zodat hij in totaal drie weken op kamp is. Dat zijn de enige weken waarin we zelf ademruimte hebben. We hebben ook nog de KSA geprobeerd, maar die hebben blijkbaar zelfrespect en willen niet het derde wiel aan de wagen zijn.”
Sommige leerkrachten spreken zelfs van “een bore-out door het vele nietsdoen”.
De laatste week weegt door
De menigte durft vaak te zeggen dat leerkrachten “twee maanden vakantie” hebben, maar dat klopt volgens de sector niet. De laatste week voor het schooljaar begint, moeten er nog taakjes gebeuren: de klas inrichten, het bord afstoffen, nieuwe werkblaadjes klaarleggen, en soms zelfs vakantietaken verbeteren.
“Dat weegt enorm door,” aldus een leraar. “Die week maakt dat je eigenlijk geen echte vakantie hebt gehad.”
Terug naar de klas met lege batterijen
Bij de eerste gesprekken in de leraarskamer blijkt elk jaar dat de helft van de aanwezigen al nood hebben aan extra rust nog voor ze een lesuur gegeven hebben.
Een leerkracht getuigt:
“Ik heb 63 dagen lang geprobeerd niet aan school te denken. Dat is zwaarder dan een jaar examens verbeteren.”
De hel die herfst heet
De grootste vrees onder leerkrachten blijft de herfst. De periode tussen 1 september en eind oktober is volgens hen “mensonterend”. Het is namelijk de langste periode zonder vakantiedagen. Twee volle maanden aan een stuk lesgeven, vaak 20 tot 30 uur per week, wordt door velen als “er over” beschouwd.
Overheid belooft begrip
Het Ministerie van Onderwijs laat weten dat er empathie is voor de situatie. Er is zelfs een speciale denktank opgericht: de Commissie voor Pedagogische Uitputting en Herstelfaciliteiten (CPUH). Deze groep beleidsmakers en vakbondsleden moet nagaan hoe leerkrachten de eerste twee maanden “levend kunnen overbruggen”.
In de ontwerpnota staan alvast enkele noodmaatregelen:
- Maximaal 10 minuten les per uur, gevolgd door 20 minuten koffiepauze.
- Een verplichte siësta na de speeltijd.
- Vrijdagvoormiddagen enkel yoga en ademhalingsoefeningen voor de leerkrachten zelf.
- Zwarte vrijdag: één dag per maand waarop alle lessen vervangen worden door stilte-activiteiten in verduisterde klassen.
- Een apart budget voor gedeelde Netflix-licenties, “om het thuiswerken te ondersteunen en ontlasten”.
De Minister van Onderwijs besluit:
“Het kan niet dat leerkrachten twee volle maanden na elkaar 10 tot 25 uur moeten lesgeven per week. Dat is onmenselijk. Onze leerkrachten zijn geen machines, ze hebben recht op hersteltijd, zelfs tijdens het werken. Niet moeilijk dat we zo’n tekort aan leerkrachten hebben.”
